MOSSAD İSTİHBARATI BAYKAR’A SIZMAYA ÇALIŞTI! 💀 MİT 11 Ay İzledi | Sahte Mühendis Yakalandı 🇹🇷

İstanbul Başakşehir’in sakin caddelerinde bir adama kimse ikinci kez bakmazdı. İsviçre pasaportu taşıyan Klaus Weber, yeni işine başlamak için Türkiye’ye gelmişti. Otuz yedi yaşındaki elektronik mühendisi mükemmel Almanca konuşuyor, özgeçmişi kusursuz görünüyordu. Baykar Teknoloji’nin aradığı profille birebir örtüşüyordu. Ne var ki Klaus Weber’in kimliği, o sabah Baykar’ın insan kaynakları ofisine ayak bastığında başka bir yerde de alarm zillerini çaldırmıştı. Ankara Gölbaşı’ndaki teşkilat merkezinde.

2023’ün Şubat’ıydı. Türk savunma sanayisinin kalbi sayılan Baykar, Bayraktar TB2 SİHA, Bayraktar Akıncı ve Kızılelma insansız savaş uçağı gibi dünyanın konuştuğu sistemleri üretiyordu. Hadımköy’deki iki yüz bin metrekarelik tesisler, Türkiye’nin teknoloji hamlesinin en kritik noktasıydı. Elli sekiz bin metrekarelik AR-GE ve tasarım merkezinde on üç farklı mühendislik disiplini bir arada çalışıyor, yüz bin metrekare kapalı alanda geleceğin silahları şekilleniyordu. Bu başarı, gölgede yürütülen başka bir savaşı da beraberinde getirmişti.

Weber’in başvurusu insan kaynaklarında dikkat çekmişti. Zürih Politeknik mezunu, on yıllık sektör deneyimi, drone elektronik sistemleri konusunda uzman. İsviçre’deki eski işverenlerinden referans mektupları, Avrupa Birliği standartlarında sertifikalar, İngilizce ve Almanca yeterlilik belgeleri kusursuzdu. Referanslar kontrol edildi. Tamamı doğruydu. Yüz yüze görüşme ayarlandı, adam İstanbul’a davet edildi. Normal koşullarda kusursuz bir aday gibi görünüyordu. Ama Baykar’ın güvenlik protokolleri normalin çok ötesindeydi. Türkiye’nin en değerli savunma sanayi şirketlerinden biri olarak her başvuru otomatik olarak teşkilata bildiriliyordu. Dosya Ankara’ya ulaştığında analiz ekipleri harekete geçmişti.

Özgeçmişte küçük, neredeyse fark edilemeyecek bir tutarsızlık vardı. Weber’in İsviçre’deki eski işvereninin kayıtlarında üç aylık bir boşluk. 2019’un Haziran’ı ile Eylül’ü arasında adam resmen tatildeydi. Teşkilatın Balkanlar birimindeki bir analist bu boşluğu fark edince daha derine inmeye karar verdi. İsviçre’deki temaslara ulaşıldı. Avrupa’daki bağlantılardan bilgi toplandı. İki gün süren araştırmanın ardından çıkan bilgi şok ediciydi. Klaus Weber o üç ay boyunca İsrail’deydi. Resmen tatil diye kayda geçen süre boyunca Tel Aviv’de bir elektronik güvenlik firmasında danışman olarak çalışmıştı. Pasaport kayıtları bunu doğruluyordu. Ben Gurion Havalimanı üzerinden toplam yedi giriş çıkış.

Dosya üst düzey bir toplantıya taşındığında kıdemli analistler bir araya gelmişti. İsrail bağlantısı tek başına suç değildi ama yeterince şüphe uyandırıcıydı. Daha fazla araştırma yapıldı. Weber’in Tel Aviv’deki şirketin aslında bir Mossad ön cephe organizasyonu olduğu ortaya çıktı. Şirket resmi olarak siber güvenlik danışmanlığı yapıyor görünse de gerçek işlevi, İsrail istihbaratı için teknik eleman yetiştirmekti. Toplantıda alınan karar netti. Klaus Weber engellenecekti. Ama bu işlem maksimum gizlilikle yapılmalıydı. İsrail istihbaratı girişimin tespit edildiğini anlarsa başka yöntemler deneyecekti.

Baykar yönetimine bilgi verildi. İnsan kaynakları talimat aldı. Başvuru, teknik yeterlilik kriterlerini karşılamadığı gerekçesiyle nezaketle reddedildi. Weber’e şüphe duyulduğuna dair en ufak bir sinyal verilmedi. İstanbul’dan ayrıldığında hayal kırıklığı içindeydi. Havalimanında kahve içerken arkadaşına telefonda şikâyet ediyordu. “Anlayamadım. Görüşme çok iyi geçti ama kabul etmediler.” Adam başarısız bir iş başvurusunun acısını yaşıyordu. Bir istihbarat operasyonunun ifşa olduğunun farkında değildi. Uçağı kalktığında teşkilat ekipleri rahat bir nefes aldı. İlk dalga püskürtülmüştü.

Ne var ki bu olay Ankara için ciddi bir uyarıydı. Mossad, Türk savunma sanayisinin yükselen yıldızı Baykar’a sızmaya çalışıyordu ve bu muhtemelen ilk girişim değildi. Karşı İstihbarat Dairesi acil toplantı yaptı. Baykar için özel bir güvenlik protokolü oluşturulmasına karar verildi. Bundan böyle yalnız başvurular değil, tesisi ziyaret eden her kişi, her tedarikçi firma, hatta sosyal medyada Baykar çalışanlarıyla etkileşime giren hesaplar bile mikroskop altına alınacaktı.

İki hafta sonra ikinci dalga başladı. Bu kez farklı bir profil kullanılmıştı. Türk asıllı Alman vatandaşı Mehmet Yıldız. Kırk iki yaşındaki yazılım mühendisi, AR-GE merkezindeki bir pozisyona başvurmuştu. Özgeçmişi kusursuzdu. Türkçesi ana dili seviyesindeydi. Ailesi hâlâ Ankara Keçiören’de yaşıyordu. Her yıl yazın Türkiye’ye gelip ailesini ziyaret ediyordu. Sosyal medya hesapları doğaldı, arkadaş çevresi gerçekti. Her şey çok normal görünüyordu.

Teşkilat bu kez Weber olayından ders almış, daha agresif davranmıştı. Yıldız’ın geçmişi katman katman incelendi. Son beş yılın telefon kayıtları analiz edildi. Sosyal medyadaki her gönderi, her yorum, her beğeni tarandı. Almanya’daki arkadaş çevresi araştırıldı, çalıştığı şirketin geçmişine bakıldı. Kırk sekiz saatlik yoğun çalışmanın ardından zayıf bir bağlantı çıktı. Yıldız’ın Berlin’deki bir iş arkadaşı, daha önce teşkilatın radarında olan bir İsrailli iş adamıyla düzenli görüşüyordu. Bağlantı zayıftı ama yok sayılamayacak kadar güçlüydü.

Teşkilat daha ileri gitmeye karar verdi. Yıldız Türkiye’ye girdiği gün sessiz bir takip başlatıldı. Dört ekip, dört araç, on iki personel. Adam İstanbul Havalimanı’na indiğinde onu kimse karşılamadı ama gözlerden kaybolmuyordu. Taksi çağırdı, Taksim’deki orta segment bir otele gitti. Odasını ayırdıktan sonra şehre çıktı. İstiklal Caddesi’nde yürüdü. Eski bir arkadaşıyla Beyoğlu’nda yemek yedi. Her adımı kayda geçti. Saat on sekiz otuz sıralarında Galata Köprüsü yakınlarındaki sakin bir sokakta yürürken telefonu çaldı. Konuşma İbraniceydi. Dinleme ekipleri her saniyesini kaydetti.

Yıldız rapor veriyordu. “Görüşme yarın saat on dörtte. Henüz tesise girmedim ama ön araştırmamı yaptım. Güvenlik katı görünüyor. Kapıda biyometrik sistem var. Muhtemelen içeride de kamera ağı yoğun.” Karşı taraftaki ses soğukkanlıydı. Sakinliğini korumasını, planı aynen uygulamasını, acele etmemesini söyledi. Konuşma iki dakika kırk saniye sürdü. Ankara’ya bilgi aktarıldığında teşkilat başkanının ofisinde kritik bir karar alındı. Mehmet Yıldız’a dokunulmayacak, görüşmeye gitmesine izin verilecekti. Ama her adımı kaydedilecek, her hareketi analiz edilecekti. Belki yalnız bilgi topluyordu, belki daha büyük bir ağın parçasıydı. Sabır gösterilmeli, bütün resim çıkarılmalıydı.

Ertesi sabah saat dokuz otuz beşte otelinden çıktı. Taksi çağırdı, Hadımköy istikametine hareket etti. Araç İstanbul’un yoğun trafiğinde ilerlerken ekipler üç farklı noktadan takip ediyordu. Saat on üçte tesislerin önüne vardı. Önce binanın dışında on beş dakika bekledi, çevreyi gözlemledi. Ardından güvenlik kontrolünden geçti. Baykar’ın sistemi dünya standartlarındaydı. Parmak izi, yüz tanıma, metal dedektör ve röntgen her ziyaretçiyi tarıyordu. Üzerinde yalnız telefonu, cüzdanı ve not defteri vardı. İnsan kaynakları onu nezaketle karşıladı. Çay ikram edildi. Görüşme konferans salonunda elli dakika sürdü. Yıldız mükemmel performans sergiledi. Teknik sorulara doğru cevaplar verdi, Türkçe ile İngilizce arasında akıcı geçiş yaptı. Bitince “bir hafta içinde sonuç bildiririz” denildi. Teşekkür etti, vedalaştı, ayrıldı. Taksiyle oteline dönerken rahatlamış görünüyordu. Akşam yemeğini Kadıköy’de yedi, odasına çekildi. Saat yirmi ikide ikinci bir konuşma daha yaptı. Yine İbranice, bu kez daha kısaydı. “Görüşme iyi geçti. Bir hafta içinde cevap vereceklermiş. Bekleyeceğim.”

Ankara’daki analiz ekipleri bütün verileri değerlendirdi. Mehmet Yıldız kesinlikle Mossad için çalışıyordu. Ama operasyonun boyutu hâlâ belirsizdi. Tek başına mı hareket ediyordu, yoksa İstanbul’da başka ajanlar da mı vardı? Teşkilat sabırlı olmaya karar verdi. Yıldız bir hafta daha kalacaktı. Bu süre onu izlemek için mükemmel bir fırsattı.

Sonraki altı gün sıradan bir turist gibi davrandı. Topkapı’yı gezdi, Boğaz turu yaptı, çarşılarda dolaştı. Üçüncü günün akşamı ilginç bir hareket yaptı. Beşiktaş’ta bir kafede kimseyle görüşmeden iki saat oturdu. Ekipler çevreyi sardı. Adam yalnız laptopunda çalışıyor gibiydi. Siber istihbarat, kafeye girdiği anda cihazı uzaktan taradı. Şifreli bir iletişim programı kullanıyor, Baykar tesislerine dair fotoğraflar yüklüyordu. Görüntüler internetten bulunabilecek genel karelerdi ama yükleme yöntemi profesyoneldi. Mehmet Yıldız eğitimli bir ajandı.

Yedinci günün sabahı teşkilat harekete geçti. Yıldız otel lobisinde kahvaltı yaparken sivil ekipler pozisyon aldı. Operasyon planlı ve sessiz olmalıydı. Saat on birde odasına çıktığında koridorda bekliyorlardı. Kapı çalındı. Şüphelenmeden açtı. Beş saniye içinde kelepçelenmişti. Bavulunda sahte kimlikler, şifreli telefon ve nakit para bulundu. Laptopunda Baykar’a dair notlar, tesis planları ve güvenlik sistemi analizleri vardı. Amatör değildi. Profesyonelce eğitilmiş bir Mossad operatörüydü.

Sorgu Ankara’da yapıldı. İlk yirmi dört saat sessiz kaldı, tek kelime etmedi. Deliller o kadar açıktı ki inkâr imkânsızdı. İkinci gün konuşmaya başladı. Mossad tarafından 2021’de işe alındığını, Berlin’de altı ay eğitim gördüğünü, Baykar görevinin üçüncü operasyonu olduğunu itiraf etti. Plan basitti. İşe girdikten sonra ilk altı ay düşük profilde kalacak, güven kazanacak, sistemlere adım adım erişim sağlayacaktı. Hedef, Bayraktar TB2 ve Akıncı’nın elektronik harp sistemleriydi. Bu bilgileri çalıp İsrail istihbaratına aktaracaktı. Karşılığında toplam elli bin avro alacaktı. Ayrıca başka isimler de verdi. Türkiye’de en az dört Mossad ajanının daha aktif olduğunu söyledi. Bu bilgi altın değerindeydi.

Operasyon genişletildi. Verdiği ipuçlarıyla İstanbul, Ankara ve İzmir’de eş zamanlı aramalar yapıldı. On gün içinde üç kişi daha yakalandı. Teşkilat için bir dönüm noktasıydı. Mossad yalnız askeri hedeflere değil, Türk teknoloji şirketlerine de odaklanmıştı. Özellikle Baykar, ASELSAN, Roketsan ve Türkiye Uzay Ajansı gibi kritik kurumlar İsrail istihbaratının birinci önceliği haline gelmişti. Ankara’da alınan karar kesindi. Türk savunma sanayisi için kapsamlı bir karşı istihbarat kalkanı oluşturulacaktı.

Sonraki dokuz ay boyunca teşkilat toplam on yedi sızma girişimini engelledi. Beşi doğrudan Baykar’a yönelikti. Profiller çeşitliydi. İngiliz pasaportlu bir danışman, Fransız uyruklu bir tedarikçi temsilcisi, Türk asıllı Kanadalı bir girişimci, Hollandalı bir yazılım geliştirici, İtalyan bir mühendis. Her birinin geçmişinde dolambaçlı İsrail bağlantıları vardı. Her biri Baykar’ın farklı departmanına ulaşmaya çalışıyordu.

En sofistike girişim 2024’ün Mayıs’ında geldi. Bu kez hedef doğrudan tesise sızmak değil, çalışanları manipüle etmekti. Sosyal medyada organize bir kampanya başlatılmıştı. Sahte LinkedIn profilleri kurulmuş, Baykar mühendislerine cazip iş teklifleri sunulmuş, kişisel bilgi toplanmaya çalışılmıştı. Kampanya çok profesyonelce hazırlanmıştı. Gerçek görünen şirket siteleri, sahte referanslar, hatta video görüşme teklifleri vardı. Siber istihbarat birimi kampanyayı ilk yirmi dört saat içinde tespit etti. Sahte profiller tek tek analiz edildi. IP adresleri takip edildi, sunucu lokasyonları belirlendi. Operasyon İsrail’deki bir siber güvenlik şirketinden yürütülüyordu ama dijital parmak izleri Mossad’ın Unit 8200’üne işaret ediyordu. Unit 8200, İsrail istihbaratının siber operasyonlar koluydu. Kampanya derhal kapatıldı. Sahte hesaplar rapor edildi. LinkedIn yönetimiyle temas kuruldu, hesaplar donduruldu. Hedef alınan yirmi üç Baykar çalışanı tek tek uyarıldı. Şirket bünyesinde acil bir siber güvenlik eğitimi düzenlendi. Bu hamle de boşa çıkmıştı.

Bütün bu olaylar boyunca Baykar yönetimi teşkilatla günlük koordinasyon içindeydi. Güvenlik protokolleri kökten güncellendi. Artık yalnız personel alımında değil, tedarikçi seçiminde, ziyaretçi kabulünde, hatta sosyal medya yönetiminde bile teşkilatın onayı alınıyordu. Her yeni çalışan başlamadan önce arka plan kontrolünden geçiyor, en az üç haftalık araştırma tamamlanıyordu. Baykar kendi iç istihbarat ekibini de güçlendirdi. Eski emniyet ve teşkilat mensuplarından oluşan on iki kişilik bir birim kuruldu. Bu ekip yalnız dış tehditleri değil, içeriden gelebilecek riskleri de izliyordu. Çalışanların bilgisayar aktiviteleri, tesis içi hareketleri ve dış bağlantıları sürekli gözlem altındaydı.

2025’in Ekim’inde teşkilat sıra dışı bir hamle yaptı ve kamuoyuna açıklama kararı aldı. Olağan protokollere aykırı olarak on bir aylık operasyonun bazı ayrıntıları basınla paylaşıldı. Sekiz farklı ülke pasaportu kullanan ajanlar tespit edilmiş, on üç sızma girişimi engellenmiş, beş kişi tutuklanmış, yetmiş dokuz sahte kimlik ortaya çıkarılmıştı. Açıklama İsrail’e yönelik net bir mesaj içeriyordu. Türk istihbaratı her adımı görüyor, her girişim tespit ediliyor, hiçbir operasyon başarıya ulaşamayacaktı. En önemli mesaj kamuoyunaydı. Türk savunma sanayisi korunuyordu.

İsrail resmi makamları açıklamaya cevap vermedi. Mossad zaten operasyonlarını ne doğrular ne yalanlardı. Ama istihbarat çevrelerinde yankı büyük oldu. Türkiye, Mossad operasyonlarını yalnız engellemekle kalmamış, kamuoyuna açıklayarak İsrail’i stratejik bir dezavantaja sokmuştu. Artık İsrail istihbaratı Türkiye’de çok daha temkinli hareket etmek zorundaydı.

Baykar tesisleri bugün Türkiye’nin en güvenlikli yerlerinden biri. Parmak izi, yüz tanıma, çok katmanlı erişim kontrolleri ve yapay zekâ destekli kameralar tesisi yirmi dört saat koruyor. Her personel, her ziyaretçi, her tedarikçi mikroskop altında. Ama bu duvarın görünmeyen kısmı, Ankara’da Gölbaşı’ndaki merkezde sessizce çalışan yüzlerce analistte yatıyor.

Klaus Weber bugün İsviçre’de sıradan hayatına dönmüş durumda. Zürih’te bir teknoloji firmasında çalışıyor, Türkiye macerası hakkında hiç konuşmuyor. Mehmet Yıldız ise Ankara’daki yüksek güvenlikli cezaevinde on sekiz yıl hapis cezasını çekiyor. Yakalanan diğer ajanlardan ikisi sınır dışı edildi, biri hâlâ yargılanıyor.

Mossad vazgeçmedi. İsrail istihbaratı hâlâ Türk savunma sanayisini hedefliyor, hâlâ yeni yöntemler deniyor, hâlâ sistemlerin zayıf noktasını arıyor. Çünkü Bayraktar insansız hava araçları Ukrayna’da konuşuluyor, Akıncı sınır ötesi operasyonlarda kritik roller üstleniyor, Kızılelma havacılık tarihinde yeni bir sayfa açıyor. Bu başarılar Türkiye’yi küresel bir aktör haline getirirken rakiplerinin endişesini de artırıyor.

Teşkilat her adımı izlemeye devam ediyor. Ankara’daki analiz merkezinde ekranlar yirmi dört saat titriyor, veriler işleniyor, yeni tehditler işaretleniyor. Bu yalnız bir istihbarat savaşı değil. Türkiye’nin teknolojik bağımsızlığını koruma mücadelesi. Baykar’ın her başarılı teslimatı, her yeni ihracat anlaşması, her uluslararası ortaklık, bu sessiz savaşın bir cephesinin kazanıldığının kanıtı. Selçuk Bayraktar ve ekibi tesislerde hava aracı tasarlarken görünmeyen kahramanlar Ankara’da ülkeyi koruyor. İki farklı cephe, tek bir hedef. Türkiye’nin bağımsız savunma sanayisi. Ve bu hedef için mücadele gece gündüz sürüyor.

Hadımköy’deki tesislerin üzerinden her gece test uçuşları yapılıyor. Gökyüzünde sessizce süzülen bu insansız araçlar aslında çok daha büyük bir hikâyenin sembolü. Her uçuş, her test, yıllarca süren mühendisliğin ürünü. Aynı zamanda görünmez bir savaşta kazanılmış bir cephe. Bir yerlerde, Ankara’nın sessiz koridorlarında yeni raporlar analiz ediliyor. Dünya döndükçe gölgeler dinlenmeyecek. Mossad yeni yöntemler denemeye devam edecek. Teşkilat da onları engellemeye. Bu sessiz savaş belki hiçbir zaman bitmeyecek. Ama bir şey kesin. Türk savunma sanayisi korunuyor ve her gün biraz daha güçleniyor.

Klaus Weber’in başarısız girişiminden bu yana iki yıl geçti. Bu iki yılda Baykar’a yönelik sızma girişimi sayısı otuz dokuza ulaştı. Hepsi engellendi. Çünkü artık Türkiye yalnız insansız hava aracı üretmiyor. En değerli varlığını, teknolojisini korumayı da öğrenmişti. Geceleri İstanbul’un üzerinden geçen her uçak Hadımköy’deki ışıkları görüyor. Orada, o dev tesislerde Türkiye’nin geleceği şekilleniyor. Görünmeyen kahramanların koruması altında.