(FINAL: PART 2)15 Yaşındayken Ablamın Yalanı Yüzünden Fırtınada Evden Atıldım – “Defol git” her şeyi değiştirdi
Huzurevinin kapısından çıkıp o berrak Ekim güneşinin altına adım attığımda, içimdeki o koca fırtınanın gerçekten dindiğini sanmıştım. Hayatımın en ağır sayfasını çevirmiş, kapağı kapatmış ve o kitabı tozlu bir rafa kaldırmıştım. Babamın gözlerindeki o çaresiz, felçli pişmanlığı ardımda bırakırken, artık sadece kendi kurduğum o aydınlık geleceğe, Kerem’e ve baharda yapacağımız düğüne odaklanacağımı düşünüyordum. Ama bazı hikayeler, siz bittiğini sansanız bile karanlıkta kök salmaya ve hiç beklemediğiniz bir anda toprağı yararak yüzeye çıkmaya devam eder. Geçmişin hayaletleri, siz onları affetseniz de, kendi azaplarından kurtulamadıkları için sizi son bir kez daha o uçuruma çekmek isterler. Benim hikayemin asıl, en sarsıcı sınavı da işte o huzurevi ziyaretinden tam altı ay sonra, hayatımın en mutlu olması gereken gününde, baharın ortasında yaşanacaktı.
Nisan ayının son haftasıydı. İstanbul, uzun ve gri bir kışın ardından nihayet o tatlı, ılık nefesini şehre üflemiş, erguvanlar Boğaz’ın yamaçlarını mora boyamıştı. Ayten Nine’nin o mütevazı ama içi sevgi dolu evinin bahçesinde hummalı bir hazırlık vardı. Düğünümüzü lüks bir otel salonunda, tanımadığımız yüzlerce insanın sahte tebrikleri arasında yapmak yerine, beni o karanlık fırtınadan çekip çıkaran bu küçük cennette yapmaya karar vermiştik. Bahçedeki asırlık çınar ağacının dallarına küçük sarı ışıklar asılmış, beyaz ahşap sandalyeler çimenlerin üzerine yarım ay şeklinde dizilmişti. Ayten Nine, seksen yaşına inat, sabahın erken saatlerinden beri mutfakta kendi elleriyle o meşhur köftelerini hazırlıyor, bir yandan da organizasyon şirketinin getirdiği garsonlara nerenin nasıl düzenleneceği konusunda tatlı sert emirler yağdırıyordu.
Kerem, bahçenin diğer köşesinde, yakın arkadaşlarımızla birlikte nikah takını kurmaya çalışırken, bana uzaktan bakıp o her zamanki iç ısıtan, güven veren gülümsemesini gönderiyordu. Her şey o kadar mükemmel, o kadar huzurluydu ki, içimde uçuşan kelebeklerin kanat seslerini duyabiliyordum. O sırada sokak kapısı çaldı. Üzerimde henüz gelinliğim yoktu, beyaz ipek bir sabahlıkla bahçeye bakan pencerenin önünde kahvemi yudumluyordum. Kapıyı Ayten Nine açtı. Gelen, yıllardır bizim en büyük koruyucumuz olan, o fırtınalı davada Selin’in ve babamın maskesini düşüren avukatımız Levent Arslan’dı. Elinde, eski ve işlemeli ahşap bir kutu tutuyordu. Yüzünde, onu her zamanki profesyonel ciddiyetinden ayıran, tarifsiz bir şefkat ve hüzün vardı.
Levent Bey, doğruca benim bulunduğum odaya geldi. Ayten Nine de arkasından odaya girip kapıyı yavaşça kapattı. İkisinin de yüzündeki o ağır, anlamlı ifadeyi görünce kahve fincanını masaya bıraktım. Kalbim anlamsız bir hızla çarpmaya başlamıştı. Levent Bey, elindeki o ahşap kutuyu yavaşça önümdeki masaya, tam da benim on beş yaşındayken o korkunç fırtınadan sonra oturup ağladığım o masanın üzerine koydu.
“Zeynep,” dedi Levent Bey, sesi hafifçe titreyerek. “Bu kutu, annenin bana on sekiz yıl önce, hastalığının o en ağır döneminde teslim ettiği bir emanetti. Annen, Ayla Hanım, o vakıf hesabını açarken sadece parayı düşünmemişti. Kendi yokluğunda seni ve ablanı nelerin beklediğini, babanın zayıf karakterini ve hayatın size neler getirebileceğini bir anne içgüdüsüyle hissetmiş olmalı. Bana kesin bir talimat vermişti: ‘Bu kutuyu kızıma, kendi kurduğu yuvaya adım atacağı gün, gelinliğini giymeden hemen önce vereceksin.’ Zamanı geldi kızım.”
Gözyaşlarımın yanaklarımdan süzüldüğünü bile fark etmedim. Titreyen ellerimle ahşap kutunun paslı, küçük kilidini açtım. Kutunun içinde, annemin o her zaman kullandığı lavanta parfümünün kokusu yıllara meydan okuyarak yüzüme çarptı. İçinde, el işi dantel bir mendil, annemin kendi boynundan hiç çıkarmadığı o küçük inci kolye ve sararmış bir zarf vardı. Zarfın üzerinde, benim adım yazılıydı. Mektubu açtığımda, annemin o zarif, tanıdık el yazısını görmek beni bir an için yeniden on yaşındaki o küçük, saçları örülü kız çocuğuna döndürdü.
“Benim güzel, cesur kızım Zeynep’im,” diye başlıyordu mektup. “Eğer bu satırları okuyorsan, ben senin o güzel saçlarını gelinliğinin üzerinde tarayamamışım demektir. Hayatın sana bensiz neler getireceğini bilmiyorum ama babanın o içe kapanık, zayıf yapısını ve ablanın her zaman onaylanma arzusuyla yanıp tutuşan o kontrolcü ruhunu biliyorum. Sen hep farklıydın. Sen, rüzgara karşı eğilmeyen, sessiz ama kökleri derine inen bir fidandın. Biliyorum, bensiz çok zorlanacaksın. Belki adaletsizliklerle, belki haksızlıklarla savaşmak zorunda kalacaksın. Ama asla unutma; benim gücüm, benim inancım hep senin damarlarında akacak. Bugün, yanında o güvendiğin adamla yeni bir hayata adım atıyorsun. Kimsenin seni kırmasına, kimsenin o güzel ruhunu kendi karanlığına çekmesine izin verme. İnci kolyemi tak ve yürü. Arkanda hep benim dualarım olacak.”
Annemin o satırları, sanki yıllar sonra gökten inen bir mucize gibi ruhumdaki son küçük çatlakları da onarmıştı. Ayten Nine yanıma gelip kollarını bana doladı. Birlikte, sessizce ama tarifsiz bir minnetle ağladık. O inci kolyeyi boynuma taktığımda, artık hiçbir fırtınanın beni yıkamayacağına, hiçbir karanlığın ışığımı çalamayacağına tamamen emindim. Ama dışarıdaki dünya, benim içimdeki bu huzurdan çok uzaktı ve o karanlık, düğünümün kapısına kadar sinsice yaklaşmıştı.
O sırada, İstanbul’un öteki ucunda, şehrin o döküntü, rutubet kokan arka sokaklarından birinde, Selin hayatının en sefil günlerinden birini yaşıyordu.
Altın çocuk, o kibirli, her şeyi kontrol edebileceğini sanan ablam, yıllar önce mahkemeden aldığı o ağır sicil kaydı yüzünden hayatının cehennemini yaşıyordu. Hapis cezasından şartlı tahliyeyle kurtulmuştu belki ama dışarıdaki hayatı bir hücreden farksızdı. Sicilindeki “dolandırıcılık ve çocuk istismarı” damgası, onun herhangi bir kurumsal şirkette, düzgün bir işte çalışmasını imkansız kılmıştı. Eski şatafatlı hayatı, lüks arabaları, Cem ile birlikte harcadıkları o milyonlar artık bir hayalden ibaretti. Şimdi, şehrin en ucuz, en köhne benzin istasyonlarından birinde gece vardiyasında kasiyerlik yapıyor, vardiya çıkışlarında rutubetli, tek göz bir odaya dönüyordu.
Ancak Selin’in asıl kabusu yoksulluk değildi. Cem Baran, hapisteyken eski karanlık bağlantılarına Selin’in adını fısıldamıştı. Cem’in o sözde “yatırım” yalanlarıyla dolandırdığı, yeraltı dünyasının tefecileri olan adamlar, kaybolan 12 milyon liranın peşindeydi. Cem içerideydi ama dışarıda, babamdan çaldıkları ve buharlaşan o 540.000 liranın büyük bir kısmının Selin’in elinden geçtiğini biliyorlardı. Son birkaç aydır Selin tehdit ediliyordu. Gece yarısı telefonları, benzin istasyonunun etrafında dolaşan siyah, camı filmli arabalar, kapısına bırakılan tehdit notları… Selin köşeye sıkışmış, nefes alamaz hale gelmişti. Ödemesi gereken ve sürekli faiz binen devasa bir borç, peşinde acımasız adamlar vardı.
Kendi hayatını mahvetmişti ama kibri hala o kadar büyüktü ki, suçluyu hiçbir zaman kendisi olarak görmedi. Bütün bu sefaletin, o köhne odanın, peşindeki tefecilerin tek sorumlusu olarak beni, o on beş yaşındaki kızı görüyordu. Ben o fırtınada ölmediğim, o mahkemede boyun eğmediğim için bunların başına geldiğine inanıyordu. Benim bir teknoloji şirketinde yönetici olduğumu, iyi bir maaşım olduğunu ve üstelik o gün, evleneceğimi eski bir tanıdıktan, bir lise arkadaşından duymuştu. Gözünü tamamen hırs, kıskançlık ve ölüm korkusu bürümüştü. Benim, onun “hakkı” olan o lüks hayata sahip olduğuma ve kendisini bu çukurdan çıkarmak zorunda olduğuma inanıyordu. Düğün günüme gelip, herkesin ortasında bir skandal yaratmayı, beni rezil etmekle tehdit ederek o tefecilere ödeyeceği parayı benden koparmayı planlamıştı.
Öğleden sonra saat dört civarında, bahçedeki misafirler yavaş yavaş toplanmaya, hafif bir caz müziği eşliğinde içkilerini yudumlamaya başlamıştı. Ben gelinliğimi giymiş, boynumda annemin inci kolyesiyle odanın penceresinden bu rüya gibi manzarayı izliyordum. Her şey kusursuzdu. Gülay Hanım ve sosyal hizmetlerden Esra da davetliler arasındaydı; beni yıllar önce o karanlıktan çıkaran kadınlar, şimdi ışığa yürüyüşümü izlemek için buradaydılar.
Nikah memurunun gelmesine dakikalar kala, bahçenin giriş kapısında aniden bir arbede yaşandı. Şık giyimli, gülümseyen davetlilerin arasından, üzerinde buruşuk, eski ve kirli bir ceket, dağılmış saçlar ve uykusuzluktan morarmış gözlerle bir kadın bahçeye daldı. Bu Selin’di.
Yüzündeki o eski kibir gitmiş, yerine vahşi, köşeye sıkışmış ve hastalıklı bir ifade gelmişti. Güvenlik görevlisi olarak kapıda duran iki garson onu tutmaya çalışsa da, Selin avazı çıktığı kadar bağırarak bahçenin ortasına, tam nikah masasının kurulduğu yere kadar ilerledi.
“Zeynep!” diye çığlık attı, sesi yılların nefretiyle çatallanmıştı. “Neredesin? O paralar içinde yüzerken, kendi öz ablanı o sokaklarda ölüme terk edemezsin! Çık dışarı!”
Davetliler şok içinde fısıldaşarak geri çekildi. Kerem, yüzünde sert bir ifadeyle hemen Selin’in karşısına dikildi. Ayten Nine, elindeki bastonu yere vurarak öne atılmak istedi ama Levent Bey onu durdurdu. Odadan, gelinliğimin eteklerini hafifçe toplayarak, yavaş ve kendinden emin adımlarla bahçeye çıktım. Misafirlerin arasından süzülerek Selin’in karşısına dikildim.
Onu tam on üç yıl sonra ilk kez görüyordum. Oysa o gece, o fırtınalı günde kapının ardında duran ablam bir dev gibiydi. Şimdi ise karşımda titreyen, çürümüş, zavallı bir gölge vardı.
“Selin,” dedim, sesimde ne bir öfke, ne bir korku, sadece saf bir soğukkanlılık vardı. “Senin mahkeme kararıyla bana beş yüz metreden fazla yaklaşman yasak. Şu an kendi ipini çekiyorsun. Ne istiyorsun?”
Selin, gelinliğime, boynumdaki inci kolyeye ve etrafımdaki o sevgi dolu kalabalığa bakarken gözlerinden ateş çıkıyordu. Yüzü seyirerek, tükürürcesine konuşmaya başladı. “Para istiyorum. Senin yüzünden hayatım cehenneme döndü. Babamın o paralarını bana ödetecekler, peşimde adamlar var, beni öldürecekler! Senin o vakıf hesabında milyonların yatıyor, iyi bir işin var. Bana iki milyon lira vereceksin Zeynep! Yoksa bu düğünü başına yıkarım, herkese senin aslında ne kadar bencil, aileni hapse attıran bir yılan olduğunu anlatırım. Beni sokakta vurmalarına izin mi vereceksin?”
Bahçedeki sessizlik o kadar derindi ki, rüzgarın yapraklarda çıkardığı hışırtı bile duyuluyordu. Kerem, Selin’in üzerine yürümek için bir adım attı ama elimi kaldırarak onu durdurdum. Bu benim kavgamdı, benim kapanışım olmalıydı.
Gözlerimi Selin’in o hastalıklı, çaresiz gözlerine diktim. İçimde en ufak bir acıma, en ufak bir kardeşlik bağı hissetmiyordum. Karşımda, on beş yaşındaki masum bir kızı, sırf bir avuç para ve kibri için dondurucu bir fırtınaya atıp ölmesini izleyebilecek kadar karanlık bir ruh duruyordu.
“Senin ailen falan yok Selin,” dedim, kelimelerin üzerine basa basa. “Sen aileni o Ekim gecesinde, beni o kapının dışına ittiğinde kendi ellerinle yok ettin. Ben sana hiçbir şey borçlu değilim. Hayatının cehenneme dönmesinin sebebi ben değilim, senin kendi zehrin, kendi açgözlülüğün. Peşindeki adamlar umrumda bile değil. Sen, kendi kazdığın o çukurda çürüyorsun.”
Selin, bu sözler üzerine kontrolünü tamamen kaybetti. Çantasından bir şey çıkarmak üzere elini attı. Belki bir silah, belki bir bıçak… Ancak daha o elini çantaya sokamadan, bahçenin demir kapısından içeri sivil giyimli üç polis memuru girdi. Levent Bey, Selin bahçeye girdiği an uzaklaştırma kararının ihlali gerekçesiyle polisi çoktan aramıştı.
Polisler, Selin’in kollarına girip onu geriye doğru çektiklerinde, Selin histerik bir şekilde çırpınmaya, küfürler savurmaya başladı.
“Zeynep! Yardım et bana! Öldürecekler beni! Lütfen!” diye feryat ediyordu. O altın çocuk, babamın biricik prensesi, şimdi çimenlerin üzerinde sürüklenerek, kelepçelenip bir polis otosuna bindiriliyordu.
Polis arabasının tepe lambaları sokağın köşesinden kaybolana kadar bahçede kimse tek bir kelime edemedi. Sonra Kerem yanıma geldi, ellerimi avuçlarının içine aldı. Parmaklarımın buz gibi olduğunu fark edip, ellerimi usulca dudaklarına götürdü.
“İyi misin?” diye sordu usulca.
Gözlerimi kapattım. Annemin kolyemi tuttum. Derin, çok derin bir nefes aldım. Gözlerimi açtığımda, o on üç yıllık zehrin damarlarımdan tamamen temizlendiğini hissettim. “Çok iyiyim,” dedim gülümseyerek. “Hadi, evlenelim artık.”
O gün, o bahçede atılan imzalar, sadece Kerem ile benim hayatımı birleştirmekle kalmadı; aynı zamanda benim kendi kaderimle olan o ağır sözleşmemin de feshedildiği an oldu. Düğünümüz, bir skandalın gölgesinde kalmadı, tam tersine karanlığı nasıl defettiğimizin bir kutlaması gibi coşkuyla, kahkahalarla, danslarla geçti. Ayten Nine, ilerlemiş yaşına rağmen pistten inmedi; Gülay Hanım ve Esra Yıldız ile kadehlerimizi adaletin şerefine kaldırdık.
Düğünden birkaç ay sonra, o huzurevinden bir telefon daha aldık. Babam, ikinci ve çok daha ağır bir felç geçirerek hayatını kaybetmişti.
Cenazesi, hayatının bir özeti gibiydi. Boş, sessiz ve ıssız. Mezarlıkta sadece Ayten Nine, Kerem, ben ve huzurevinden gelen bir görevli vardık. Ne yeni eşi Nermin gelmişti, ne de eski dostları. Selin ise zaten cezaevindeydi; o gün düğünüme yaptığı baskın, uzaklaştırma kararını ihlal ettiği için şartlı tahliyesini yakmış ve onu yeniden demir parmaklıkların ardına göndermişti.
Mezarın başında dururken, babam için ağlamadım. Sadece, bir insanın kendi kibri, zayıflığı ve yanlış tercihleri yüzünden hayatını nasıl koca bir çöplüğe çevirebileceğini düşündüm. Görevli, defin işleminin ardından bana küçük, kahverengi bir poşet uzattı. “Murat Bey’in şahsi eşyaları,” dedi.
Poşetin içinde babamın kırık gözlüğü, ucuz bir saat ve siyah kaplı, eski bir defter vardı. Defterin sayfalarını karıştırdığımda, bunun bir günlük olduğunu anladım. Felçli eliyle, zar zor okunabilen titrek harflerle yazılmış sayfalar dolusu not… Bütün o sayfalar, tek bir kişinin adıyla, benim adımla ve annemin adıyla doluydu.
“Ayla beni affetmeyecek,” yazıyordu bir sayfada. “Kızımızı o karanlığa attım. Selin’in yalanlarına inanmak kolayıma geldi çünkü Selin bana hep güçlü olduğumu hissettiriyordu. Ayla’nın ölümünden sonra ne kadar zayıf, ne kadar korkak olduğumu gizlememe yardım ediyordu. Zeynep ise hep Ayla gibiydi. Gözleri Ayla gibi bakıyor, Ayla gibi dik duruyordu. Zeynep’e her baktığımda, ne kadar aciz bir adam olduğumu görüyordum. Onu evden kovduğum gün, aslında kendi zayıflığımı evden kovduğumu sandım. Ama sadece kendi ruhumu öldürmüşüm. Çok pişmanım. Karanlıktayım. Kimse gelmiyor.”
Defteri usulca kapattım. O satırları okumak bana ne bir tatmin verdi ne de bir intikam duygusu. Sadece ağır bir trajedi, heba edilmiş bir hayat gördüm. Babamın eşyalarını mezarın yanındaki küçük çardağın üzerine bıraktım ve arkamı döndüm. Arabaya doğru yürürken, Kerem’in elimi sımsıkı tutuşuyla gerçeğime, kendi ışıklı dünyama geri döndüm.
Yıllar birbirini kovaladı. O fırtınalı gecenin üzerinden yirmi yıl, mektubun ve düğünümüzün üzerinden ise yedi yıl geçti.
Şimdi otuz beş yaşındayım. Kariyerimde şirketin CEO yardımcılığına kadar yükseldim. Ama hayatta en çok gurur duyduğum başarım, unvanlarım ya da banka hesaplarım değil. En büyük başarım, kucağımda uyuyan, ismini annemden alan dört yaşındaki kızım Ayla.
Ona her baktığımda, bir kız çocuğuna güvenmenin, onun sözüne inanmanın, ona koşulsuz sevgi vermenin dünyayı nasıl değiştirebileceğini görüyorum. Ayla, asla benim yaşadığım korkuları yaşamayacak. O, odasında otururken birilerinin onun hayatı hakkında karanlık planlar yaptığını düşünmeyecek. Kapı çaldığında irkilmeyecek, bir fırtına koptuğunda sıcak bir yuvası olduğundan asla şüphe etmeyecek. Çünkü ben, o zehirli mirası reddettim. Aile içi ihanetin, yalanların ve sevgisizliğin o çürük zincirini kestim.
Ayten Nine şu an seksen yedi yaşında. Bedeni oldukça küçüldü, o tıkır tıkır ses çıkaran topuklu ayakkabıları yerini ortopedik terliklere bıraktı ama ruhu hala bir kasırga gibi. Ayla ile salonda, o meşhur üç kuralından taviz vermeden oyunlar oynuyor. Bazen, mutfak masasında oturup, yağmur damlalarının cama vuruşunu izliyorum. Eskiden yağmur beni o D-100 karayolunun karanlığına, o buz gibi asfalta ve çaresizliğe götürürdü. Şimdi ise sadece bereketi, toprağın yıkanışını ve kendi hayatımdaki temizliği hissediyorum.
Eğer şu an bu satırları okuyan ve hayatının bir köşesinde haksızlığa uğramış, ihanete edilmiş, sevilmemiş hisseden biri varsa, ona tek bir şey söylemek istiyorum:
Bazı fırtınalar, sizi yıkmak için gelmez. O fırtınalar, aslında ait olmadığınız, sizi çürüten o hastalıklı ormandan sizi söküp çıkarmak için kopar. O gece o evden atılmasaydım, belki de babamın o yalan dünyasında, Selin’in manipülasyonları altında ezilen, özgüvensiz, silik bir kadın olarak hayatımı tüketecektim. Ama o soğuk, o acı, o ihanet benim çeliğime su verdi. Beni kendi hayatımın başrolü, kendi hikayemin yazarı yaptı.
Bir yalana kurban edilebilirsiniz, sevdikleriniz sizi fırtınanın ortasında yapayalnız bırakabilir. Ama unutmayın; o fırtınanın ortasında yürümeye devam edecek bacaklar, o çakıl taşlarından kalkacak güç ve kendi doğrularınızı savunacak ses sizin içinizdedir. Haklıysanız, dürüstseniz ve pes etmezseniz; zaman denen o büyük yargıç, herkesin maskesini düşürür ve herkesi kendi ektiği o tarlada hasatla baş başa bırakır.
Benim hasadım sevgi oldu. Benim hasadım adalet oldu. Fırtına dindi, gökyüzü açtı ve ben, o yağmurun ardından çıkan en güzel güneşte, kendi evimde, kendi yuvamda çayımı yudumluyorum. Hayat gerçekten, tüm acılarına rağmen, savaşmaya ve dürüst kalmaya değer kadar muazzam bir armağan.
