İlaçların ağır kokusu, Elif’in uyanan bilincine çarpan ilk şeydi. Kendine gelmeye başladığında göz kapakları kurşun gibi ağırdı; sanki üzerinde tonlarca yük vardı. Tüm eklemleri sızlıyor, vücudu kaskatı kesilmiş gibiydi. Uzun, fark etmediği bir uykunun pası kemiklerine işlemişti. Yavaş ama kararlı bir şekilde gözlerini aralamaya zorladı kendini. Tavandaki floresan lambanın sert beyaz ışığı bir bıçak gibi gözlerine saplandı. Klimanın uğultusu, steril ve soğuk odanın ürpertici sessizliğine eşlik ediyordu.

Büyük bir güçlükle başını sağ tarafa çevirdi. Beş yıllık eşi Murat’ı orada, refakatçi koltuğunda uyuklarken ya da elini sıkıca tutmuş halde bulmayı hayal etmişti. Yıllar boyunca kısıtlı bütçelerle geçinmeye çalışmış, kocasının her ihtiyacına koşmuş, ona sadakatle hizmet etmişti. Elif hastaneye kaldırıldığında Murat’ın perişan olduğuna inanmak istiyordu. Fakat o umut tek bir hamlede paramparça oldu. Oda bomboştu.

Boğazı kupkuru, yanar gibi acıyordu. Bakışları istemsizce yanındaki komodine kaydı. Toz tutmaya başlamış su bardağının yanında, defterden koparılmış, kenarları yırtık çizgili bir kağıt duruyordu. Güçsüzlük ve korkudan titreyen eliyle kağıda uzandı. Murat’ın aceleyle, kaba harflerle yazdığı o tanıdık satırları gördü. İlk cümleyi okur okumaz nefesi kesildi: “Hastane masraflarını kendin öde. Beni sadece uğraştırıyorsun.”

Satırların devamı daha da acımasızdı. Murat, Elif’in sadece bir yük olduğunu, “hastalık hastası, işe yaramaz bir kadın” olduğunu yazmış ve bir daha geri dönmemek üzere onu terk ettiğini belirtmişti. Kağıt Elif’in parmaklarının arasından kayıp yere düştü. Tutmaya çalıştığı gözyaşları artık dizginlenemeyecek bir sel olmuştu. Soğuk hasta odasının sessizliğini onun hıçkırıkları parçaladı. Murat için yaptığı tüm fedakarlıklar, “geleceğimiz için” diyerek kendi boğazından kıstığı her kuruş gözünün önünden geçiyordu. En zayıf anında çöp gibi kenara atılmıştı.

Saatler boyunca aynı pozisyonda, hayata tutunmak için tek bir sebep bile bulamadan ağladı. Tam o sırada kapı kolunun döndüğünü duydu. Gelenin ödeme için kapıda beliren asık suratlı bir görevli olduğunu düşündü. Fakat odaya giren kişi bambaşkaydı. İlaç kokusunun arasından zarif bir erkek parfümü hissedildi. Orta yaşlı, son derece düzgün takım elbiseli, saçları hafif kırlaşmış ama duruşu son derece otoriter bir adam içeri girdi.

Adam hafifçe gülümsedi ve yatağa yaklaştı. Tok ama yumuşak bir sesle kendini “Harun” olarak tanıttı. Harun Bey’in bakışı yere, Elif’in düşen kağıdına kaydı. Sonra tekrar Elif’e dönerek, “Çöp için gözyaşı dökmeye değmez,” dedi sakin ama kararlı bir tonla. “Kocanız yoldaki bir taş parçasını almak için çok değerli bir elması az önce çöpe attı. Murat hayatının en büyük hatasını yaptı. Çünkü aslında kimin kim olduğunu hiç bilmiyordu.”

Elif kaşlarını çatıp ona dikkatle baktı. Yıllardır kendini İstanbul’a tek başına gelmiş, geçmişi sisler içinde kaybolmuş, kimsesiz bir kadın olarak biliyordu. Beş yıl önce bir kaza geçirmiş, hafızasını kaybetmişti ve Murat ona sözde “sahip çıkmıştı.”

Harun Bey sandalyeyi çekip oturdu ve gerçeği anlatmaya başladı. Elif kimsesiz, yoksul bir kadın değildi. Türkiye’nin en büyük holdinglerinden birinin kurucusu olan dev bir şirketler grubunun sahibinin tek kızıydı. Babası iki yıl önce vefat etmişti ama son nefesine kadar kayıp kızını aramıştı. Harun Bey, babasının en güvendiği adamıydı ve vasiyeti Elif’i bulup korumaktı. Yıllar süren aramaların ardından onu bu hastanede bulmuştu. Murat, Elif’in hafıza kaybını ve çaresizliğini kullanarak ona bir minnet duygusu yüklemiş, onu kendine mecbur bırakmıştı.

Harun Bey çantasından çıkardığı tabletle Elif’e banka dökümlerini gösterdi. Elif bir haftadır komadayken Murat, ortak hesaplarındaki tüm birikimlerini tek bir hesaba aktarmıştı: Elif’in en yakın arkadaşı, evine alıp dertleştiği Zeynep’in hesabına. İhanet çift taraflıydı.

O sırada komodinin üzerindeki telefon titredi. Arayan Murat’tı. Harun Bey’in onaylayan bakışıyla Elif telefonu açtı. Murat tek bir geçmiş olsun dilemeden, ertesi gün avukatla gelip boşanma evraklarını imzalattıracağını söyledi. Elif’in hiçbir nafaka veya mal talep etmemesini, zaten “sadece bir masraf kalemi” olduğunu sertçe dikte etti. Elif telefonu kapattığında artık ağlamıyordu. Gözlerindeki acı yerini buz gibi bir kararlılığa bırakmıştı. Zavallı, borçlu kadın ölmüştü; şimdi dev bir gücün varisi uyanıyordu.

Ertesi sabah hastane odası buz gibi bir gerilime sahne oldu. Elif, yatağında dik ve sakin bir şekilde oturuyordu. Harun Bey ise perde arkasında, elinde bir kamerayla olan biteni kaydediyordu. Kapı hoyratça açıldı. Murat, yüzünde kibirli bir ifadeyle içeri girdi. Arkasından koluna girmiş halde süzülen kişi ise Zeynep’ti. Zeynep’in kolundaki pahalı çanta, Elif’in çalınan birikimleriyle alınmıştı belli ki.

Murat, boşanma dosyasını Elif’in kucağına fırlattı. Elif’in kendisine yük olduğunu, yanına artık taşralı, asalak bir kadın değil, Zeynep gibi “vizyonlu” birini yakıştırdığını söyleyerek hakaretler yağdırdı. Elif hiçbir şeye itiraz etmedi. Sakince kalemi aldı ve tüm haklarından feragat ettiğini gösteren kağıtları imzaladı. Murat zafer kazanmışçasına dosyayı kaptı. Tam çıkarlarken Elif başını kaldırdı ve taşı delip geçecek bir sesle konuştu: “Bugünü unutma Murat. Beni sen gönderdin. Yarın bir gün dizlerinin üzerine çöküp beni geri istemeye kalkma.” Murat küçümseyerek güldü ve kapıyı çarpıp çıktı.

Aynı gün Elif hastaneden taburcu edildi. Kapıda onu bekleyen bir minibüs değil, VIP bir makam aracıydı. Araç onu şehirden uzak, devasa duvarların ardındaki o muazzam çocukluk evine, köşküne götürdü. İçeri girdiğinde hizmetliler onu saygıyla karşıladı. Çocukluğunun silik hatıraları zihninde canlanırken, Harun Bey onu hazırlanan özel odaya yönlendirdi. Profesyonel bir ekip saatlerce süren bir bakımla Elif’in yüzündeki o yıpranmış, yorgun ifadeyi sildi. Devasa giyinme odasından seçtiği zarif ve güçlü bir takımı giydiğinde, aynadaki yansıması artık Murat’ın ezdiği o kadın değildi. Otorite ve zarafet saçan, holding patronu Elif’ti.

O gece Harun Bey ile holdingin dosyalarını incelediler. Kaderin bir cilvesi olarak Murat, bu holdingin alt şirketlerinden birinde orta düzey yöneticiydi. Elif sabaha kadar çalışarak Murat’ın yaptığı usulsüzlükleri, oynanmış rakamları ve gizlediği açıkları tek tek tespit etti.

Ertesi sabah holding binasında büyük bir hareketlilik vardı. Ekranlarda “Ana Yönetimde Yapısal Değişiklik” duyurusu dönüyordu. Murat, terfi alacağını ya da yeni patronla tanışıp kendini göstereceğini sanarak kibrinden geçilmiyordu. Yönetim kurulunun toplandığı dev salona girdiğinde atmosfer buz gibiydi. Kurumsal hayatın ağır topları sessizce oturuyor, masanın başındaki yüksek sırtlı deri koltuk ise arkası dönük duruyordu. Murat, projelerinden ve ne kadar eşsiz bir çalışan olduğundan bahsederek monologuna başladı. Kimse cevap vermeyince, “Neden kimse tepki vermiyor?” diye sordu.

İşte o an, deri koltuk yavaşça döndü. Murat’ın bakışları zarif bir kıyafete, uyumlu başörtüsüne ve sonunda o yüze kilitlendi. Karşısında, bir gün önce “çöp” diyerek hastane odasında terk ettiği karısı Elif oturuyordu. Murat’ın dizlerinin bağı çözüldü. “Bu imkansız… Güvenlik! Şu kadını dışarı çıkarın,” diye saçmaladı.

Harun Bey öne çıkarak gür bir sesle konuştu: “Karşınızda gördüğünüz kişi, bu holdingin %90 hissesinin sahibi, tek varisi Elif Hanım’dır.”

Murat’ın dünyası başına yıkıldı. Yıllarca ezip aşağıladığı kadın, maaşını aldığı şirketin gerçek sahibiydi. Elif, Murat’ın övünerek hazırladığı proje dosyasını havaya kaldırıp mermer zemine çarptı. “Tıpkı sahibinin karakteri gibi bir çöp,” dedi. Ardından Murat’ın yaptığı tüm dolandırıcılık ve usulsüzlük belgelerini masaya saçtı. Ona iki seçenek sundu: Ya ağır ihlalden kovulup 5 milyon lira tazminat ödeyecekti ya da şirketin bodrum katındaki depoda, en alt kademede asgari ücretle amele olarak çalışıp borcunu ödeyecekti. Çalınan paralarla lüks harcamalar yapan Murat’ın 5 milyonu yoktu. Çaresizce depoyu seçti. Güvenlik eşliğinde, az önce hayaller kurduğu o odadan yerin dibine doğru, depoya indirildi.

Depoda hayat Murat için cehennemdi. Eskiden azarladığı depo şefi, şimdi onu ezerek ağır karton kutuları taşıtıyordu. Ter içinde, elleri yara bere kalarak çalışıyordu. Akşam çıkışta bankanın, ödenmeyen taksitler yüzünden lüks aracını çektiğini öğrendi. Yıllar sonra ilk kez tıkış tıkış bir otobüsle Zeynep’le kaldıkları kiralık eve döndüğünde, içeride bir fırtına koptuğunu gördü. Zeynep, kredi kartlarının bloke olması nedeniyle mağazalarda rezil olmuş, avazı çıktığı kadar bağırıyordu. İkisi birbirine girdi. Sahte aşkları, paranın bitmesiyle aynı gün tükenmişti.

Zeynep ertesi gün çıldırmış bir halde holding binasına gelip güvenlikleri aşarak Elif’e saldırmaya çalıştı. Elif lobiye indiğinde Zeynep ona “İnsafsız, paramızı çaldın!” diye bağırıyordu. Elif soğukkanlılıkla gülümsedi. “Murat’ın tek bir malına el koymadım. Çünkü onun aslında hiç malı yoktu. Yıllarca yaşadığınız o lüks, benim alın terimin çalınmış haliydi. İstersen Murat’ı al, sana kalmış. Ben artık başkasının çöpleriyle ilgilenmiyorum.” Zeynep güvenliklerce dışarı atılırken rezillik diz boyuydu.

Ancak Elif’in içini kemiren başka bir gerçek daha vardı. Neden komaya girmişti? Bir akşam Harun Bey, çalışma odasına kalın bir laboratuvar dosyası getirdi. Toksikoloji raporuna göre, Elif’in kanında düşük dozda ama birikerek öldürücü etki yaratan fare zehri ve arsenik bulunmuştu. Dedektif raporları, Zeynep’in kimyasal madde alırken çekilmiş fotoğraflarını ve Murat’ın her akşam “sen yoruldun” diyerek kendi elleriyle getirdiği çayların içindeki zehri kanıtlıyordu. Hedefleri Elif’i yavaş yavaş öldürüp, üzerine yaptırdıkları yüklü hayat sigortasını almaktı.

Elif gerçeği öğrendiğinde ağlamadı; sadece derin, tehlikeli bir öfke hissetti. Harun Bey polisi hemen aramayı teklif etti ama Elif reddetti. “Bu onlar için fazla kolay olur. Önce ellerindeki son umut kırıntılarını da almalıyım.”

Birkaç gün sonra Murat’ın telefonuna Elif’ten bir mesaj geldi. Elif, her şeyi unutup konuşmak için onu beş yıldızlı bir otelin balo salonuna yemeğe davet ediyordu. Murat ve Zeynep sevinçten havalara uçtular. Murat hala Elif’in ondan vazgeçemediğini, Zeynep ise oradan biraz daha para koparabileceklerini sanıyordu. En “şık” ama artık buruşmuş kıyafetleriyle otele gittiler.

Balo salonuna girdiklerinde içerisi loş, masalar çiçeklerle doluydu. Elif, salonun sonundaki küçük bir sahnede, muazzam bir gece kıyafetiyle dikiliyordu. Murat, Zeynep’i arkada bırakıp pişman aşık rolüyle Elif’e koştu. “Elif… Bensiz ne kadar perişansın, ben de sensiz yapamadım…” diyerek sarılmaya yeltendi.

Elif bir adım geri çekilip elini kaldırdı. “Yeter, bana dokunma.” İşaretiyle tavandan dev bir perde indi ve ışıklar kapandı. Ekranda, Elif komaya girmeden kısa bir süre önce evin mutfağında çekilmiş gizli kamera görüntüleri oynamaya başladı. Zeynep bardağa tozu döküyor, Murat ise sırıtarak karıştırıyordu: “Bugün biraz daha fazla koy. Etkisi çabuk olsun. Şu sigorta parası bir yatsın da Avrupa’ya uçarız.” İkilinin iğrenç kahkahaları salonda yankılandı.

Video bittiğinde Murat donup kaldı. “Bu sahte, montaj!” diye bağıracağı sırada salonun tüm ışıkları yandı. Karanlıkta fark etmedikleri seyirciler ortaya çıktı: Şirketin ana yatırımcıları, yönetim kurulu üyeleri, gazeteciler ve en arkada bekleyen polis ekipleri. Herkes bu cinayet planını izlemişti.

Elif elindeki mikrofonla konuştu: “Aldatmayı affedebilirdim. Servetimin çalınmasını da. Ama bir insanın canına kastedip bunu soğukkanlılıkla planlayanı asla affetmem.”

Murat dizlerinin üzerine çöküp ağlamaya, “Zeynep yaptı, o beni kandırdı!” diye yalvarmaya başladı. Zeynep ise “Asıl sen istedin, sigortayı sen yaptırdın!” diye Murat’a saldırıyordu. Yıllarca kurdukları kokuşmuş düzen, herkesin gözü önünde yıkılıyordu. Elif polislere işaret etti. Kelepçeler takılırken Elif, Murat’ın ceketinin cebine o buruşturulmuş hastane notunu koydu. “Bu kağıt senin gözümde öldüğün gündür,” diye fısıldadı.

Altı ay sonra dava sonuçlandı. Murat cinayete teşebbüs ve dolandırıcılıktan 20 yıl hapis cezası aldı. Hapishanenin soğuk duvarları arasında geçirdiği stres ve utanç yüzünden kısa sürede felç geçirdi; vücudunun sağ tarafı tutmuyor, konuşamıyordu. Zeynep ise kadın cezaevinde her gün kavgalara karışıyor, perişan bir hayat sürüyordu. İkisi de tamamen unutulmuştu.

Elif ise gökdelenin en üst katındaki ofisinde, İstanbul’un altın rengi batan güneşini izliyordu. Şirketi adaletle yönetiyor, gücüne güç katıyordu. Ama en büyük gururu, şiddet gören ve terk edilen kadınlar için kurduğu vakıftı. Harun Bey elinde iki fincan çayla gelip yanına durdu. “Mutlu musunuz Elif Hanım?” diye sordu.

Elif, yaşadığı cehennemi, ihaneti ve zehri düşündü. Sonra gözlerindeki tarifsiz huzurla gülümsedi. “Evet. Çünkü artık mutluluğumun kaynağının bir erkeğin varlığı olmadığını biliyorum. Kendi özgürlüğümü, kendi huzurumu kendim inşa ettim.” Çayından bir yudum aldı. Özgürlüğün ve yeniden doğuşun tadı, artık sadece ona aitti.