“Amerikalı Yüzbaşı ‘BUNLAR ÇOCUK!’ Dedi Ama Rezil Oldu! 25 Yaşındaki Türk Teğmen C…”

Norveç’in dondurucu soğuğunu taşıyan rüzgar, Oslo yakınlarındaki NATO eğitim kampının üzerinde ıslık çalarken, 2004 yılının o serin Temmuz sabahında tarihe geçecek bir irade savaşının temelleri atılıyordu. Dünyanın en seçkin askerlerini bir araya getiren Uluslararası Komando Dayanıklılık Şampiyonası için on altı farklı ülkeden gelen on altı efsanevi takım, açılış töreni için devasa meydanda toplanmıştı. Her bir asker, kendi ülkesinin en iyisi, sınırları zorlayan eğitimlerin en acımasızlarından sağ çıkmış olanıydı. Meydanda Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Almanya, Fransa, İtalya, İspanya, Polonya ve Türkiye gibi ülkelerin bayrakları dalgalanıyordu. Ancak o gün, fiziksel gücün ötesinde, kibrin ve sessiz bir adanmışlığın çarpışmasına sahne olacaktı.

Amerikan takımının lideri Yüzbaşı David Miller, otuz beş yaşının verdiği olgunluk ve on iki yıllık komando tecrübesinin getirdiği sarsılmaz bir özgüvenle takımının başında dikiliyordu. O, dört kez üst üste Amerika Birleşik Devletleri komando şampiyonu olmuş, katıldığı her zorlu görevden göğsünde yeni bir madalyayla dönmüş, adeta yenilmezlik halesiyle çevrili bir askerdi. David’in gözleri, alandaki rakiplerini küçümseyen bir ifadeyle tararken, Türk takımının olduğu bölgeye takıldı. Türk Kara Kuvvetleri’nin gönderdiği beş kişilik özel ekibin en önünde, takım lideri Teğmen Mehmet Yılmaz duruyordu. Mehmet henüz yirmi beş yaşındaydı. Harp Okulu’ndan yeni mezun olmuş, Özel Harekât eğitimini birincilikle tamamlamış, gözlerinde Anadolu’nun sarp dağlarının keskinliğini taşıyan genç bir subaydı. Bu onun ilk NATO göreviydi.

David, Mehmet’in genç ve pürüzsüz yüzüne, rütbesine ve toy görünümüne bakarken dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi. Ekibindeki diğer tecrübeli Amerikan askerlerine doğru eğilerek, fısıltıdan çok herkesin duyabileceği bir ses tonuyla, “Bunlar çocuk mu?” dedi. “Teğmen mi göndermiş Türkiye? NATO’da ne işleri var bunların?” Amerikan ekibinden yükselen kahkahalar, soğuk Norveç havasında yankılandı. Mehmet bu sözleri duymuştu. Göz ucuyla David’e baktı ancak yüzündeki o taş gibi sert, disiplinli ifade zerrece değişmedi. Ne bir kası seğirdi ne de gözlerini kaçırdı. O, sadece ülkesinin bayrağını sıkıca tuttu ve başı dik bir şekilde törenin bitmesini bekledi.

Açılış töreninin ardından, dünya basınının yoğun ilgi gösterdiği basın toplantısına geçildi. Flaşlar ardı ardına patlarken, muhabirlerin ilgisi doğal olarak favori gösterilen Yüzbaşı Miller’ın üzerindeydi. Bir muhabir mikrofonu uzatarak, “Yüzbaşı Miller, yarışmanın en güçlü favorisi olduğunuz söyleniyor. Rakipleriniz hakkında ne düşünüyorsunuz?” diye sordu. David, kameralara o meşhur, kendinden emin gülüşünü sunarak cevap verdi: “Elbette burada çok iyi rakipler var. Almanya, İngiltere, Fransa… Hepsi güçlü takımlar. Ancak biz dört kere ABD şampiyonuyuz. Buraya sadece katılmaya değil, her zaman olduğu gibi kazanmaya geldik.”

Muhabir, az önce alanda yaşanan gerilimi fark etmişçesine sorusunu yöneltti: “Peki ya Türk takımı hakkında ne düşünüyorsunuz?” David hiç tereddüt etmeden, o alaycı tavrını sürdürdü. “Türkler mi? Takım liderleri daha yirmi beş yaşında bir teğmen. İlk NATO görevi. Bunlar çocuk… Şüphesiz cesurdurlar, buna lafım yok. Ama bu seviye için fazlasıyla tecrübesizler. Onları ciddi bir rakip olarak görmüyorum.”

Salondaki tüm gözler bir anda Teğmen Mehmet Yılmaz’a çevrildi. Herkes bu genç subayın öfkelenmesini, belki de David’e sözlü bir karşılık vermesini bekliyordu. Bir muhabir Mehmet’e yönelerek, “Teğmen Yılmaz, Yüzbaşı Miller sizi ve takımınızı ‘çocuk’ olarak nitelendirdi. Buna bir cevabınız olacak mı?” diye sordu. Mehmet, mikrofonu eline aldı. Sesi, yaklaşan bir fırtınanın öncesindeki o derin sessizlik kadar sakin, net ve sarsılmazdı. “Yaş, sadece bir sayıdır,” dedi. “Bu yarışma; rütbelerin veya geçmişteki madalyaların değil, fiziksel ve mental hazırlığın konuşacağı bir yerdir. Biz, yapmamız gereken tüm hazırlığı yaptık. Yarın sahada kelimeler değil, yarışmanın kendisi konuşacak.”

Ertesi gün, 5 Temmuz. Saat sabah 06:00. Norveç’in puslu ve soğuk sabahında on altı takımın seksen komandosu, dünyanın en zorlu parkurlarından biri olan 50 kilometrelik ölümcül marş için başlangıç çizgisindeydi. Parkur; ormanlık araziler, dik dağ tırmanışları, dondurucu nehir geçişleri, çöl benzeri kumlu zeminler ve nihayetinde insan bedenini iflasın eşiğine getirecek ağır engellerden oluşuyordu. Ayrıca 35. kilometrede, nabzın dakikada iki yüz attığı bir anda yapılacak hedef atışları, yarışmanın kaderini belirleyecek en kritik aşamaydı. Toplam süre ve takımın koordinasyonu her şey demekti.

Başlangıç silahının patlamasıyla birlikte yüzlerce botun toprağa vuran sesi ormanda yankılandı. İlk 10 kilometre, sık çam ağaçlarının arasında uzanan, engebeli ama nispeten hızlı geçilebilecek bir ormanlık araziydi. Yüzbaşı David Miller, tecrübesine ve kibrine yenik düşerek yarışa adeta bir deparla başladı. Takımını peşinden sürükleyerek en öne fırladı, rakiplerine psikolojik bir üstünlük kurmayı amaçlıyordu. Tempolu ve agresif koşuyordu. Öte yandan Teğmen Mehmet Yılmaz, arkasındaki dört Türk komandosuyla birlikte orta tempoda, adeta bir makine düzeninde ilerliyordu. Mehmet’in zihninde JÖH (Jandarma Özel Harekât) eğitimlerinde komutanlarının beynine kazıdığı o altın kural yankılanıyordu: Dayanıklılık, gücü ne kadar hızlı tükettiğinle değil, ne kadar uzun süre yönetebildiğinle ölçülür.

David, her iki kilometrede bir kibrini tatmin etmek için dönüp arkasına bakıyordu. Mehmet’in çok gerilerde, kendi temposunda koştuğunu gördüğünde yanındaki askerine gülerek fısıldadı: “Türk teğmen şimdiden yoruldu. Temposu çok düşük. Biz bu yarışı çok rahat bitireceğiz.” 10. kilometrenin sonuna gelindiğinde David ve Amerikan ekibi birinci, Mehmet ve Türk takımı ise yedi sıradaydı.

Ancak 10 ile 20. kilometreler arasındaki bölüm, Norveç dağlarının acımasız ve dik yamaçlarına açılıyordu. Eğim arttıkça oksijen seviyesi düşüyor, bacaklardaki laktik asit birikimi dayanılmaz bir yanmaya dönüşüyordu. Hızlı başlayan David, bu dik yokuşlarda bedel ödemeye başladı. Hâlâ hızlı görünmeye çalışıyordu ama nefes alışverişleri ritmini kaybetmiş, ciğerleri adeta yırtılırcasına havayı çekmeye başlamıştı. Oysa Mehmet, yokuşun en dik yerinde bile o makine düzenini hiç bozmadı. Adımları kısa, nefesi derin ve düzenliydi. Türkiye’nin karlı dağlarında, sırtında 40 kilogramlık çantayla günlerce yürüdüğü operasyonlar, Norveç’in bu dağlarını ona adeta düz bir yol gibi gösteriyordu.

David bir kez daha dönüp arkasına baktığında, gördüğü manzara karşısında kaşları çatıldı. Yedinci sıradaki o “çocuk”, aradaki devasa farkı sessizce eritmiş, takımını arkasına takarak bir gölge gibi yaklaşmıştı. David içinden, Hâlâ geliyorlar ama birazdan tükenirler, bu tempoya dayanamazlar, diye geçirdi. Ancak 15. kilometreye gelindiğinde David’in bacakları ağırlaşmış, takımının hızı belirgin şekilde düşmüştü. Mehmet ise ilk kilometredeki o sakin, sarsılmaz nefes kontrolüyle ilerlemeye devam ediyordu.

Ve 18. kilometrede kaçınılmaz an geldi. Dik bir yamacın son virajında Mehmet, David’in yanına kadar ulaştı. Amerikan takımı nefes nefese kalmışken, Türk takımı aralarından adeta akan bir nehir gibi sessiz ve güçlü bir şekilde sıyrılıp geçti. Mehmet, David’in yanından geçerken başını hafifçe çevirdi, yüzünde ne bir kibir ne de bir alay vardı. Sadece askeri bir ciddiyetle, “İyi yarışmalar, Yüzbaşı,” dedi ve temposunu bir saniye bile bozmadan ileriye doğru atıldı. David bu sözlere cevap vermek istedi ama ciğerlerindeki oksijen yetersizliğinden dolayı sadece boğuk bir hırıltı çıkarabildi. 20. kilometreye gelindiğinde Mehmet üçüncü sıraya yükselmiş, David ise beşinci sıraya gerilemişti.

Yarışmanın 20 ile 30. kilometreleri arası, “Su Geçişi” etabıydı. Askerler önce dondurucu soğukluktaki bir nehirde 2 kilometre yüzecek, ardından sırılsıklam kıyafetleri ve ağırlaşmış botlarıyla 8 kilometre boyunca bataklık benzeri ıslak arazide koşacaklardı. Nehrin buz gibi suyu bedene temas ettiği an, kasların donmasına ve kramp riskinin tavan yapmasına neden oluyordu. Mehmet, Özel Kuvvetler’de aldığı zorlu su altı taarruz ve dondurucu soğukta hayatta kalma eğitimleri sayesinde bu suya zihinsel olarak tamamen hazırdı. Suya daldığında soğuğu reddetti; zihnini sadece karşı kıyıya odakladı. Güçlü kulaçlarıyla nehrin akıntısını yararak hızla ilerledi. David ise iyi bir yüzücü olmasına rağmen, vücudunun soğuğa verdiği tepkiyi yönetmekte zorlanıyordu. Soğuk su, 35 yaşındaki kaslarına adeta iğneler batırıyor, başındaki kibrin yerini yavaş yavaş derin bir endişe alıyordu. 25. kilometrede Mehmet ikinci sıraya yerleşmişken, David yedinci sıraya kadar düşmüştü. Yüzbaşının aklında artık tek bir soru vardı: Bu çocuk nasıl bu kadar hızlı olabiliyor? Nasıl yorulmuyor?

30 ile 35. kilometreler, maratonun cehennemi olarak bilinen kumlu araziydi. Çölü andıran, ayakların her adımda bileklere kadar kuma gömüldüğü, enerjiyi adeta bir sünger gibi emen bu bölge, iradenin bedenle savaştığı yerdi. David burada fiziksel bir duvara çarptı. Bacakları artık emirlere itaat etmiyor, her adımı bir işkenceye dönüşüyordu. Zihnindeki stres, bedenini içten içe kemiriyordu. Oysa Mehmet, kumda nasıl yürünmesi gerektiğini çok iyi biliyordu. Adımlarını ritmik bir şekilde atıyor, yere sağlam basıp enerjisini ekonomik kullanıyordu.

33. kilometrede David’in sağ bacağında ani bir seğirme başladı. Kendi kendine fısıldadı: Hayır, kramp olmasın. Şimdi değil! Hızı daha da düştü, artık neredeyse yürüyüş temposuna inmişti. 34. kilometrede telsizden yankılanan anons, yarışmadaki tüm dengelerin değiştiğini duyurdu. Teğmen Mehmet Yılmaz ve Türk takımı birinci sıraya yükselmişti. David ise dokuzuncu sıraya çakılmıştı.

34. kilometrede bulunan atış noktası, komandoların fiziksel çöküntü altında zihinsel odaklanmalarını test ediyordu. Yüz metre ilerideki hedeflere, nabız 200 atarken beş isabetli atış yapılması gerekiyordu. Mehmet atış istasyonuna geldiğinde derin bir nefes aldı. Silahını omuzladı, nefesini tuttu ve dünyayı susturdu. O an sadece arpacık ve hedef vardı. Tak, tak, tak, tak, tak. Beşte beş. Tam isabet. Zerre kadar zaman kaybetmeden tüfeğini sırtına asıp koşmaya devam etti. Birkaç dakika sonra atış noktasına varan David’in elleri yorgunluktan ve stresten titriyordu. Gururu zedelenmiş, planları altüst olmuştu. Nişan aldı ama namlunun ucu titriyordu. Ateş etti. Beş atış, sadece üç isabet. Ceza puanı aldı. David öfkeden deliye dönmüştü. Kendi kendine, Normal şartlarda gözü kapalı beşte beş yaparım, bu nasıl olur! diye hayıflanıyordu.

Atış noktasından sadece iki yüz metre sonra, David’in korktuğu başına geldi. Sağ bacağına giren şiddetli bir kramp, onu adeta bir ağaç gibi devirdi. Acı içinde yere yığıldı ve ıstırapla bağırdı: “Ah!” Amerikan ekibindeki diğer askerler hemen etrafına toplandı. “Komutanım, ne oldu?” diye endişeyle sordular. David, dişlerini sıkarak, “Bacağım… Lanet olası bacağıma kramp girdi. Kalkamıyorum, adım atamıyorum,” dedi. Askerlerden biri bacağını ovmaya çalıştı ama kas adeta taş kesilmişti. David, yılların getirdiği kibrin altında ezilerek pes etmeyi düşündü. “Beni bırakın,” dedi. “Siz devam edin, yarışı bensiz bitirin.” Ancak takımın diğer kıdemli çavuşu, “Hayır komutanım,” dedi kesin bir dille. “Buraya beraber geldik, o çizgiyi beraber geçeceğiz.” İki devasa Amerikan askeri, David’i kollarından havaya kaldırdı. O andan itibaren, dört kez ABD şampiyonu olan Yüzbaşı David Miller, kendi ayakları üzerinde değil, takım arkadaşlarının omuzlarında taşınarak ilerlemek zorundaydı.

Aynı dakikalarda, kilometrelerce ileride, Teğmen Mehmet Yılmaz 40 ile 50. kilometreler arasındaki o korkunç “Son Sprint ve Engeller” etabına girmişti. İnsanüstü bir yorgunluk bütün bedenini sarmıştı ama mental gücü onu dimdik ayakta tutuyordu. Önüne çıkan üç metrelik ahşap duvarı, kollarına binen tüm acıya rağmen tek hamlede aştı. On beş metrelik halata bir örümcek gibi tırmandı, 50 kilogramlık mühimmat sandığını omuzlayıp belirlenen mesafeye taşıdı. Son iki kilometrelik düzlükte, Mehmet artık bacaklarıyla değil, kalbiyle ve ruhuyla koşuyordu. Ekibiyle birlikte, kusursuz bir senkronizasyon içinde bitiş çizgisine doğru fırtına gibi estiler.

Ve beklenen an geldi. Çizgiyi geçtiklerinde kronometre 6 saat 47 dakikayı gösteriyordu. Norveçli askerler, hakemler ve izleyiciler, bu inanılmaz tempoyu ve gücü ayakta alkışlıyordu. Mehmet, çizginin hemen ardında yere oturdu. Üniforması terden ve çamurdan sırılsıklam olmuştu. Derin derin nefes alıyor, yorgunluktan kasları titriyordu ama yüzünde, tüm dünyaya bedel, huzurlu ve gururlu bir gülümseme vardı.

Tam iki buçuk saat sonra… Amerikan takımı bitiş çizgisine ulaştığında, tablo tam bir trajediydi. İki asker, yüzü acıdan buruşmuş, ayaklarını yere basamayan David’i taşıyarak çizgiyi geçtiler. Süre: 9 saat 12 dakika. Sıra: Sekizincilik. David, bitiş çizgisinin ötesinde bir sandalyeye oturtuldu. Bacağı hâlâ kasılıyordu, başını öne eğmişti. Gözleri istemsizce dinlenme çadırına kaydı. Orada, takım arkadaşlarıyla birlikte sakince çay içen Teğmen Mehmet’i gördü. David’in o an hissettiği şey fiziksel acıdan çok daha derindi; kibrinin yerle yeksan oluşunun acısıydı.

Akşam saatlerinde, şampiyonanın ödül töreni için tüm takımlar büyük salonda toplandı. Norveçli komutan, tüm heybetiyle mikrofonun başına geçti. Gözleri salondaki askerlerin üzerinde gururla dolaştı. “Bugün burada sadece insanüstü bir dayanıklılık değil, aynı zamanda kusursuz bir taktik ve zihinsel gücün şovunu izledik,” dedi. “On altı ülke, on altı harika takım… Hepiniz çok cesurdunuz. Ancak bir takım vardı ki, onların performansı hepimizi büyüledi. Şampiyonanın birincisi… Türkiye Cumhuriyeti! Takım lideri, Teğmen Mehmet Yılmaz!”

Salonda kopan alkış tufanı eşliğinde Mehmet, ekibiyle birlikte kürsünün en üst basamağına çıktı. Boynuna altın madalyası takılırken, Norveçli General ona kupayı takdim etti ve gür bir sesle tüm salona hitap etti: “Teğmen Yılmaz henüz yirmi beş yaşında. Bu onun ilk NATO görevi. Ancak bugün gösterdiği tempo kontrolü, mental gücü ve fiziksel dayanıklılığı kelimenin tam anlamıyla kusursuzdu. O bize, gerçek gücün gösterişte değil, sarsılmaz bir disiplinde olduğunu kanıtladı.” Mehmet kupayı havaya kaldırdı, ardından ülkesinin bayrağını öperek göğsüne bastırdı. İkinci Almanya, üçüncü İngiltere olmuştu. Sekizinci olan Amerikan takımı ise kürsüye bile çağrılmamıştı. David, kramplar yüzünden ayakta duramadığı için töreni en arkada, bir sandalyede oturarak izlemek zorunda kaldı.

Ödül töreninin ardından düzenlenen son basın toplantısında, muhabirler bu inanılmaz zaferin kahramanına yöneldiler. İlk gün o provokatif soruyu soran muhabir, tekrar mikrofonu aldı: “Teğmen Yılmaz, Yüzbaşı Miller sizi dün ‘çocuk’ olarak nitelendirmişti ve ciddi bir rakip olmadığınızı söylemişti. Şimdi, altın madalya boynunuzdayken ne hissediyorsunuz?”

Mehmet’in yüzündeki asil duruş yine değişmedi. Kibirli bir zafer çığlığı atmadı. Sadece sakin bir tonla, “Hiçbir şey,” dedi. “Ben buraya yarışmaya ve ülkemi en iyi şekilde temsil etmeye geldim; birilerine bir şey kanıtlamaya değil. Yaş, savaş alanında da parkurda da sadece bir teferruattır. Önemli olan sizin o ana ne kadar hazır olduğunuzdur. Biz hazırdık ve işimizi yaptık.”

Muhabirler bu kez arka sıralarda, sandalyede bitkin halde oturan David Miller’a döndüler. “Yüzbaşı Miller, ne oldu? Dört kez ABD şampiyonu olan bir efsane olarak bugün sekizinci oldunuz ve ekibinizin omuzlarında bitirdiniz. Neler yaşandı?”

David yutkundu. Gözlerindeki o kibirli parıltı tamamen sönmüş, yerini ağır bir mağlubiyetin getirdiği dürüstlüğe bırakmıştı. “Kramp girdi,” dedi titrek bir sesle. “Fiziksel kontrolümü kaybettim ama asıl mesele bu değildi. Teğmen Yılmaz… O gerçekten mükemmeldi.” Muhabir ısrarla sordu: “Dün ona ‘çocuk’ demiştiniz. Şimdi fikriniz değişti mi?”

David, acı bir tebessümle başını salladı. “Yanılmışım,” diyerek itiraf etti tüm dünyanın önünde. “O bir çocuk değilmiş. Karşımdaki kusursuz bir askerdi. Sanırım… Sanırım asıl yaşlı olan bendim. Kendisini tüm kalbimle tebrik ediyorum.”

Ertesi gün, Türk takımı altın madalya ve kupayla Türkiye’ye döndüğünde, havalimanında onları aileleri, silah arkadaşları ve üst düzey komutanları büyük bir coşkuyla karşıladı. Türk Kara Kuvvetleri Komutanı, Mehmet’in omuzunu gururla sıkarak, “Seninle gurur duyduk evlat. İlk NATO görevin olmasına rağmen onlara en iyisinin kim olduğunu gösterdin,” dedi. Mehmet selam durarak, “Sağ olun Komutanım. Ancak ben sadece bana verilen eğitimi uyguladım. JÖH eğitiminin bana öğrettiği hazırlık ve irade, o parkuru bizim için kolaylaştırdı,” diye yanıt verdi.

Bu hikâye, tarihin tozlu raflarında sadece bir spor müsabakası olarak değil, kibrin ve disiplinin muazzam çarpışması olarak yerini aldı. Yaşın, apoletlerin veya geçmişteki başarıların, şu anki hazırlığın yerini asla tutamayacağının en büyük kanıtıydı. David Miller otuz beş yaşındaydı, on iki yıllık tecrübesi vardı, dört kez şampiyon olmuştu ama Mehmet’i küçümseyerek en büyük hatayı yaptı. Kibir, sadece bir tavır değil, aynı zamanda zihni yoran görünmez bir yüktür. David, Mehmet’in nasıl bu kadar hızlı olduğuna şaşırırken kendi stresini artırmış, bu mental çöküş de bacağındaki o feci krampı tetiklemişti.

Oysa Mehmet yirmi beş yaşındaydı, ilk görevindeydi ama mental olarak o kadar güçlü, o kadar hazırdı ki, David’in sözleri onun zırhından sekip gitmişti. O, laflara değil sadece hedefe odaklandı. Ve o gün, kibirle “çocuk” denilenler, alın teri ve sarsılmaz bir iradeyle şampiyon oldular. Çünkü savaşta ve hayatta zafer, yaşın değil; sabrın, inancın ve durmaksızın yapılan kusursuz hazırlığın taçlandırılmış halidir.